Kültür

Tarihin en büyük suçlarını işleyenler zannettiğimiz gibi sadist canavarlar olmayabilir mi? Hannah Arendt, Nazi bürokratı Adolf Eichmann'ın yargılanmasını izlerken insanlığın yüzleşmekten korktuğu o buz gibi gerçeği gördü: Kötülük, bazen sadece 'işini yapmakla' başlar.

Trakya'nın bereketli bağlarından süzülen, hardal tohumunun simyasıyla alkolleşmesi önlenen kadim bir şifa kaynağı. 1930 yılında Atatürk'ün tadıp 'Bunu milli içecek yapın' vasiyetini bıraktığı, ancak kuytuda kalmış o muazzam lezzet: Hardaliye.

Orhan Pamuk'un başyapıtı, sadece imkansız bir aşkın hikayesi değil; zamanı durdurma arzusunun ve eşyaların bize sunduğu o tuhaf tesellinin romanıdır. Mutluluk, bir anda mı gizlidir yoksa o anı hatırlatan bir izmaritte mi?

Ev özleminin (Heimweh) tam zıddı olan Fernweh, hiç gitmediğimiz coğrafyalar için çektiğimiz o garip sancıdır. Ruhumuzun eksik parçasını haritada arama ve 'başka bir yerde' mutlu olma illüzyonudur.

Okunmamış kitap yığınları birer suçluluk abidesi değil, gelecekteki potansiyelimizin teminatıdır. Japonların 'Tsundoku' dediği bu istifleme sanatı, aslında bilmediğimiz şeylere duyduğumuz saygıdır.

Bir bornoz, bir kadeh White Russian ve bir bowling topu... Dudeizm, sadece bir film hayranlığı değil, kaosun ortasında 'akışına bırakmayı' öğreten modern bir Taoizm yorumudur.

Mavi, doğanın en büyük illüzyonudur. Kelebeklerden gökyüzüne, gördüğünüz o büyüleyici mavilikler aslında boya değil, ışığın ve fiziğin bize oynadığı zarif bir oyundur.

Kült kelimesi, karanlık ayinlerden değil, 'toprağı işlemekten' gelir. Bu blog, nadir bulunan fikirleri ve estetik detayları özenle büyüttüğüm kişisel bir bahçedir.